Vulkaan Pacaya
Vanuit het vliegtuig, net voordat we landen, hadden we gezien dat de Pacayavulkaan actief was. Helaas was de beklimming van de vulkaan uit het reisprogramma geschrapt omdat het te gevaarlijk was, doordat er de laatste tijd veel roofovervallen plaatsvonden. In de straat van ons hotel zagen we toen bij een klein reisbureautje een poster, dat je onder gewapende begeleiding de Pacaya kon beklimmen. Ook al waren we nog maar net geland en hadden we een lange vlucht vanuit Nederland achter de rug, zaten we binnen een uur met onze 4 reisgenoten in de bus op weg naar de Pacayavulkaan. Met een man of 15, van verschillende nationaliteiten, beklommen we de vulkaan, met voor en achter ons locals met geweren. Onderaan de vulkaan hoorde je al explosies. Naarmate we hoger kwamen, namen de explosies in frequentie toe en werden ze steeds luider en overweldigender. Na zo’n 2 uur lopen kwamen we aan de rand van de caldera, met recht voor ons de Pacaya waarbij je na elke explosie de vonken en de stukken lava de lucht in zag schieten. De leiders van de groep praatten erover om niet verder te gaan, het was nog een hele zware klim verder naar boven en er was slecht weer op komst. Maar wij waren niet zover gekomen om daar te stoppen, zo dachten ook enkele anderen, en met de helft van de groep vertrokken we naar de top. En het was echt een zware klim, over puur lava as en gruis klom je vrij stijl omhoog, na elke stap zakte je weer zo’n 15 cm naar beneden en diep weg.Maar bij de top aangekomen vergat je snel je vermoeidheid, het was zo’n indrukwekkend schouwspel, de explosies werden steeds luider en volgden elkaar steeds sneller op, de vonken en de lava werd steeds verder omhoog gespuwd.Tegen de tijd dat we de top naderden, begon het te schemeren. De explosies staken toen helemaal schitterend tegen de donkere hemel af. Ondertussen begon het ook te onweren, je voelde de statische elektriciteit om je heen, je haren gingen recht overeind staan. De gids wilde toen gelijk omkeren. Maar hij had net verteld dat aan de achterzijde lava naar beneden stroomden, dit was nog 10 minuten lopen. We konden natuurlijk niet vertrekken zonder deze gezien te hebben, dus met zijn drieën en de gids liepen we verder, de anderen gingen alvast naar beneden. De kolkende lava zo naar beneden zien stromen was helemaal een geweldig gezicht, maar we hadden hier slechts enkele minuten de tijd, de gids werd steeds nerveuzer. De bewolking werd steeds dikker, zodat het ook steeds moeilijker werd de omgeving om ons heen te zien en een stortbui daalde op ons neer. Toen er ook nog vlak bij ons een aantal zware bliksems insloegen, gingen we er met een vaart vandoor. Bergafwaarts ging natuurlijk veel sneller, met reuze stappen, alsof we van een duinpan omlaag renden, waren we met 10 minuten aan de rand van de caldera. In 3½ uur waren we naar te top geklommen, met 3 kwartier waren we beneden, in het donker zelfs. Helemaal doorweekt en tot op het bot verkleumd kwamen we bij de bus aan. 2 Dagen later lazen we in de krant, dat de top van de Pacaya was geëxplodeerd, de rand waar wij hadden gestaan, was niet meer. Gelukkig hadden we niet die dag de Pacaya beklommen, anders had je dit stukje niet kunnen lezen.

Ga Naar